Jest radość!

Wyniki III konkursu im. Astrid Lindgren...

Może uda mi się namówić wiosnę, aby przyszła choć trochę wcześniej?

Basia, Gabrysia i tropiki

Jak Basia wyleczyła Gabrysię z tropikalnej choroby? Odpowiedź w nowym wydaniu "Świerszczyka"!
Opowiadanie ilustrowała Iwona Cała.

W środę przed Świętami...

List do Mikołaja

W środę przed Świętami

Ala napisała:
- Drogi Mikołaju,
już nie jestem mała!

Ciebie wcale nie ma –

to są opowieści!
Wie to każde dziecko,
co ma metr trzydzieści!

Ale, Mikołaju,

choć w ciebie nie wierzę…
gdybyś jednak istniał,
wpadnij na wieczerzę!

Zjemy razem barszczyk

albo żurek w chlebie.
Coś się pod choinką
znajdzie i dla ciebie!

Wiersz na życzenie:-)

Regulamin placu zabaw

Plac zabaw jest czynny dla wszystkich

(z wyjątkiem wampirów i smoków).
Nie trzeba tu zmieniać obuwia.
(przynajmniej przez większą część roku).

Na placu należy się bawić.

Wskazane jest wspólne huśtanie.
Przyjaciół najlepiej mieć swoich,
huśtawki zaś mamy na stanie.

Zachęca się dzieci do wrzasków.

Wrzeszczenie kończymy o zmierzchu
(gdy dziecko się zmęczy lub spoci,
to język niech trzyma na wierzchu).

Dorosłym nie wolno pouczać:

-Kochanie, tam nie właź, bo spadniesz!
Uprzejmie prosimy pamiętać,
że zrzędzić też nie jest zbyt ładnie.

Za psucie kolegom zabawy

jest mandat dla synka lub córki.
Uiszczać go można w orzeszkach
u pani Barbary Wiewiórki.

I jeszcze na koniec przestroga:

nie jemy kamyków i piasku!
Tam siedzą tłuściutkie dżdżownice
i robią sałatkę z zarazków!

Z archiwum X-mas

Bajka o rzeczach na strychu

Stały sobie rzeczy na ponurym strychu.

Gdy tam raz zaszedłem, paplały po cichu:

– Dzieci z nas wyrosły... – szepnął Kombinezon.

– Nim się obejrzymy, przegapimy sezon!

Łyżwy Figurowe łkały, biedaczyska:
– Nasza sytuacja jest naprawdę śliska!

– Lepiej stąd zjeżdżajmy!  – przytaknęły Sanki,

patrząc na dwie Narty (swoje koleżanki).

Dziś na strychu spokój. Umilkły lamenty.

Rzeczy wziął Mikołaj - zrobi z nich prezenty!

Zabieram głos w dyskusji na temat...

Ile rąk powinien mieć tata?

Tato, tato – czemu

masz tylko dwie ręce?
Dwie to strasznie mało!
Mógłbyś mieć ich więcej!

Wtedy jedną ręką

byś przeganiał osy,
drugą byś mnie głaskał
i mi czochrał włosy.

Trzecią ręką, tato,

mógłbyś mnie podnosić
czwartą byś mnie łapał,
gdybym miała dosyć.

Piątą ręką byś mnie

wsadzał na huśtawki.
Szósta by trzymała
wtedy me zabawki.  

Siódmą ręką grałbyś

ze mną w koszykówkę.
Ósmą byś mi pomógł
rozsupłać sznurówkę.

Ręka numer dziewięć

byłaby od tego,
żeby mi dać serek
albo coś słodkiego.  

A dziesiąta ręka

zadań by nie miała,
tylko w wolnych chwilach
by mnie przytulała!

Krajobraz bez...

Ilustracja: Piotr Fąfrowicz

Z tęsknoty za podróżą

Zwrotnik Nosorożca

            Kapitan Zmyślony stał na dziobie i z uwagą obserwował horyzont. Jego fregata o krwiożerczej nazwie „Miss Tatiana” wytrwale pruła szmaragdowe fale. Załoga złożona z czterech wilków morskich, dwóch świnek morskich, jednego lwa morskiego i stu osiemdziesięciu sześciu lądowych pcheł znajdowała się w stanie teoretycznej gotowości i mobilizacji, czyli chrapała w najlepsze.

Wtem kapitan dostrzegł w okularze swej zabytkowej lunety małą, jasną plamkę.

- Do diaska! – zaklął szpetnie. – Znowu naleciało mi piachu do lunety!

Kapitan trzepnął lunetą o maszt, przetarł szkła rąbkiem świnki morskiej i spojrzał ponownie. Plamka nadal tam była.

- Ziemia na horyzoncie! – huknął kapitan. – Przygotować się do lądowania!

Zbudzona załoga zaczęła w pośpiechu krzątać się po pokładzie. Wilki morskie wystroiły się w garnitury firmy Wodo&Rosty, świnki morskie wdziały pantofle z foczej skóry, a lew morski włożył kołnierz z nutrii i spryskał się dezodorantem „Być morze”. W gorączce przygotowań nikt nie pamiętał o tym, aby zwinąć żagle, więc fregata w pełnym pędzie zbliżyła się do lądu i zaryła dziobem w piach.

Frrrru! Kapitan Zmyślony wyleciał z pokładu jak z katapulty i wylądował na plaży. Obok niego wylądowała reszta załogi, a także pokładowy czajnik.

-Ałaaaa! – kapitan rozmasował czoło, którym uderzył o coś twardego.

Następnie wstał, poprawił fryzurę przy pomocy Żelu z Czerwonych Meduz i przyjrzał się temu czemuś. Była to metalowa szyna, która wyłaniała się z morza, biegła wzdłuż plaży i ginęła w gęstym, tropikalnym lesie opodal.

-To dziwne! – stwierdził. –Na co komu pojedyncza szyna?

-Ośmielam się zwrócić uwagę Waszej Kapitalnej Mości, że na tej szynie znajduje się napis. – nieśmiało powiedział jeden z wilków morskich.

-Odczytać! – zakomenderował kapitan Zmyślony.

Wilk morski zajrzał do kieszonkowego słownika, który zawsze nosił przy sobie, i z mozołem przeliterował: - Z-w-r-o-t-n-i-k N-o-s-o-r-o-ż-c-a.

-Ha, ha! – triumfował kapitan Zmyślony. –A zatem odkryliśmy zupełnie nowy, nieznany zwrotnik! Ale już, zapakować mi go do ładowni!

Załoga karnie przystąpiła do wykonywania zadania. Ciągnęli, szarpali, cięli szablami, a nawet nadgryzali tu i ówdzie. Niestety, zwrotnik okazał się nie do ruszenia.

- Stal jest zbyt solidna! – stwierdził najstarszy z wilków morskich.

- Skoro tak, to zróbmy temu zwrotnikowi zdjęcie! Niech ono będzie dowodem naszego odkrycia! – zadecydował kapitan Zmyślony.

Załoga ustawiła się w dwuszeregu, lew morski chwycił za aparat i już, już miał naciskać spust migawki, kiedy…

- Tatiano, ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie rysowała po marginesach! – usłyszeli potężny głos. – Natychmiast zmazuj te bazgroły!

-Przepraszam, proszę pani. – odpowiedział drugi, nieco cieńszy głos.

Następnie zwrotnik Nosorożca zaczął znikać, aż w końcu w ogóle go nie było! Po chwili zniknęła także fregata, załoga i sam kapitan Zmyślony.

-Co za pech! – mruknął ten ostatni, zanim rozpłynął się w powietrzu. – Ale czuję w kościach, że jeszcze tu wrócę…  

Wspomnienie sierpnia

Ilustracja: Jan Bajtlik